سلام.ببخشید بابت یک روز گم ُ گور شدنم.جاتون خالی نبود.

چون رفته بودم بیمارستان فوق تخصصی حمایت از کودکان سرطانی

که همه به اسم محک میشناسینش.شاید هم نشناسینش.اما من

مبنا رو میذارم به اینکه میشناسینش.چقدر میشناسینش؛نمیشناسینش

کلی بخور بخور کردیم اونجا.یک سالاد الویۀ تپل زدیم

تو رگ.یک ظرف متوسطش 7هزار تومان.البته فقط سالاد الویه

نبود.سه تا انتخاب میتونستی داشته باشی که الویه یکی از انتخابهای

من بود.سالاد مرغ هم انتخاب دوم و نان و پنیر و تربچه انتخاب سوم.

طعمشون بی نظیر بود.همینکه رسیدیم اونجا بلافاصله من از جماعت

جدا شدم و رفتم یک راست سر الویه.مادرم منو پیدا کرده میگه:الآن که

وقت غذا نیست.گفتم مهم نیست.هرجا که الویه باشه منم اونجام.

بعدش رفتم برای خرید.یک کراوات خوشگل خریدم به قیمت 5هزار تومن.

مادرم پرسید چی خریدی؟کراوات رو نشونش دادم.میگه:آخه دیوونه.

قابل توجه دیوونه.فقط شما دیوونه نیستی.من هم به جمع دیوونه ها

پیوستم.تو این همه تو خونه کراوات داری.گفتم:اونها سرجای

خودشون.خرید این کراوات یک لذت دیگه ای برام داشت.غیر قابل توصیف.

یک سنجاق سینه خریدم که روش نوشته من؛پایینش عکس یک قلب

کشیده بود و پایین قلب هم نوشته بود محک.یعنی قلب من به عشق

محک میتپه.خیلی زیباست.ساده اما تأثیرگذار.بعد یک تی شرت خریدم

لنگه اش رو تو تهران دیدم زده 15 هزار تومن.اما من برای خریدنش چقدر

هزینه کردم؟35هزار تومان.دو کتاب شعر بسیار زیبا گرفتم 8هزار تومان.

10 هزار تومن انداختم تو صندوقش.دو تا قلک گرفتم.وای.خوردن عدسی

رو نگفتم.یک عدسی ای خوردم که تا عمر دارم مزّش زیر زبونم میمونه.

پدرم لوبیا خورد و مادرم آش رشته.چه هات داگها و پیتزاهایی.کلأ اونجا

از حیث شکمی خوب به آدم میرسن.پدرم که تا خود فردیس از

خوب جا افتادن لوبیاهه میگفت.غذای خوب؛تعریف هم داره دیگه.

بیخودی نیست به شکم میگن خندق بلا.مادرم هم که بیکار

ننشست.بوگیر دستشویی خیلی جالبی داشتند.دو تا گلدون کوچیک

گرفت.پدرم هم دوتا آلبوم موسیقی گرفت.خانوم پوری بنایی؛هنرپیشۀ

محبوب ما هم اومده بود.یک کار جالبی که مردم انجام میدادند این بود

که از غرفۀ عروسک عروسک میخریدند و میرفتند تو بخش،و اون

عروسکهارو تقدیم میکردند به بچه های سرطانی.خیلی کار جالب و

زیبایی بود.

یک چیزی هم برای فروش آورده بودند که خیلی جالب بود.دستگاهی

که با اون ضربان قلب جنین رو مادر میتونه گوش بده.به من پیشنهاد

دادند که یکیشو بخرم.گفتم کجای کارید؟به ریشم که داره سفید میشه

نگاه نکنید.من نامزد هم ندارم.چه برسه به زن.اما خوب.

شمارشو برداشتم.برای روز مبادا شاید به کار اومد.این بود

خلاصه ای از سفر یک روزۀ من به محک.تنها جایی که نه فقط مادرم؛

بلکه تمام خانومهایی که میان اونجا با میل و رغبت پول اضافه هم میدن.

مثلأ روغن شتر مرغ آورده بودند که قیمت پایه 15 هزار تومان بود.

اما کسی 15 هزار تومان نمیخرید که.همه 20 هزار تومان تا 50

هزار تومن میخریدن.فقط نسبت به قبلش کوچیکتر شده بود.غرفه ها

هم کمتر اومده بودند.وقتی مادرم بهشون گفته بود امسال چرا از

سالهای قبل کمتر اومده اند میگفت ما رو خیلی اذیت میکنن.اجازۀ

برگزاری این جشنها رو هم با هزار بدبختی میگیریم.من که واقعأ

خیلی وقتها ناراحت میشم که چرا تو ایران دنیا اومده ام.اگه تو

شاخ آفریقا دنیا میومدم حداقلش این بود که تنها ناراحتیم گرسنگی

است.اما اینجا هزار جور درد داریم.اینکه دولت نه تنها به این

بیمارستان فوق تخصصی که فقط به درمان کودکان بی گناه سرطانی

میپردازه کمک مالی نمیکنه؛بلکه مزاحم اونها هم هست.از

بیماران دیستروفی حمایت نمیکنه.حداقل هزینۀ ماهیانۀ درمانی

برای یک بیمار دیستروفی،با دفترچۀ بیمه ماهیانه 800هزار

تومان میشه.آخه کی داره که همچین پولی رو برای خرج بچش

بده.با حقوق ماهی نهایتأ 600هزار تومان.یا آلزایمر و ام اس.

که اینها هم همین مشکل رو دارن.من نمیدونم از دید مسئولین

عزیز چه بیماری ای بیماری خاص حساب میشه؟بگذریم.

دیگه داره گله نامه میشه.برای اینکه از گله گذاری خارج بشه

یکی از اشعار طنزم رو هم ضمیمه میکنم.امیدوارم همیشه

لبتون خندون باشه.

                               شیخ و درویش

شنیدم یکی شیخ والامقام

به همراه درویش یاهوزنی

به راهی شدند؛همره ُ هم کلام

به رودی رسیدند ُ دیدند زنی!!

..........................................

زن بینوا تا که دید آندو را

بگفت:((رود؛طغیان نمودست؛دوش

بُود ممکن آیا؛برای شما

بگیرید مرا در بغل؛یا به دوش

.............................................

نهاده؛بَریدم به آن سوی رود؟!!))

بگفت اینچنین؛شیخ والامقام

بگیر خواهشت را تو پس؛زود ِ زود!!

ندانی که بر من تو هستی حرام؟!!

.................................................

ندانی که در مسلک ُ کیش ما

بُود لمس زنها گناهی بزرگ؟!!

بشو همسر عقدیم ابتدا

که در بین مردان؛زیاد است گرگ

.........................................

پس از اینکه گشتی زنم؛بی گمان

تو را روی دوشم نهم نازنین!!

به آنسوی رودت برم؛بعد از آن

تو را روی دوشم برم تا به چین))

.................................................

غضب کرد آن زن؛سه گامی به پیش

نهاد ُ بگفتا چنین:((بی ادب!!

تو سنّت فزون گشته از شصت ُ شیش

برو چند گامی؛به سمت عقب!!

.....................................................

گرفتی مرا بی حیا؛اشتباه!!

مرا شوهری باشد ُ بچّه ای!!

خودت را نمودی کنون؛روسیاه

ز ریشت خجالت بکش ذرّه ای

.................................................

برو آنطرفتر؛تو ای شیخ چاق!!

نخواهم که باشی به نزدیک من

مجرّد بمانی تو با این سیاق!!

نصیبت نگردد؛نه دختر؛نه زن))

...............................................

پس از آنکه شد سرشکسته قلی

بیامد جلو،همدم شیخ ما

بگفت یاهو ُ با دو تا یا علی

به دوشش نهاد او؛زن قصّه را

...........................................

برفتند با هم؛به آنسوی رود

چو درویش؛پایش رسید بر زمین

بشد زن پیاده؛تشکّر نمود!!

ببوسید پیشانیش؛مه جبین

...........................................

از آن واقعه؛چند روزی گذشت

مجدّد؛شدند آن دوتن؛هم مسیر

به روزی قدم میزدند؛توی دشت

که ان شیخ؛ناگه برآورد نفیر!!

......................................

به درویش بیچاره با داد گفت:

((شدم گیج ُ سرگشته؛مبهوت ُ منگ!!

نبود آن زن بینوا؛با تو جفت!!

الهی هم اکنون؛بگردی تو سنگ

...............................................

برو توبه از کار زشتت نما

وگرنه؛خداوند جان آفرین

برایت بلا میفرستد بلا

شود باز الهی؛دهان زمین

...................................

وبلعد تو را؛ای همه ننگ ُ عار!!

به خود چون بدادی اجازه؛سخیف!!

که آن زن شود روی دوشت سوار؟!!

تو یک آدم پستی ُ؛من شریف))

..................................................

چو آن شیخ؛حرفش به اینجا رسید

به اوگفت؛درویش نیکو نهاد!!

((چرا این سخن از دهانت پرید؟!!

تو که با کمالاتی ُ باسواد!!

............................................

درست است نهادم ورا؛روی دوش

رها کردمش لیک؛آنسوی آب!!

بگو شیخ!!تا کی خوری حرص ُ جوش؟!!

ز فکرش رها شو!!تو راحت بخواب!!))

...................................................

گذشته؛گذشت دم ُ لحظه است!!

که در آن زیاد است؛درد ُ شکست

گذشته؛همان راه طی گشته است

گذشته گذشته؛نیاید به دست!!

....................................................

و آینده راهی که در پیش روست

ندارد خبر کس؛ز فردای خویش!!

مرور گذشته اگرچه نکوست

ولیکن نباید بسان سیریش!!

.................................................

بچسبی به آن!!کُن رهایش؛رها

بُود زندگی در گذشته خطا

غنیمت بدان؛این دم ُ حال را

در قلب خود؛روی شادی گشا

......................................................

                      شعر از بهنام منصوری

به این امید که لب همتون خندون و دل همتون شاد باشه.

نوشته شده در ۱۳٩۱/٢/٢٩ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ توسط بهنام منصوری نظرات ()