بگفت دایی منوچهر؛این حکایت

که او را دوست دارم من؛فراوان

شروع این حکایت بود،اینطور

که یک کفّاش؛با نام نریمان

...........................................

به چهار سوق محلّه؛حجره ای داشت

به ساخت کفش ُ گیوه بود؛مشغول

گرفته بود،کار ُ بارش،آنسان

که هر شب؛کیسه اش پر میشد از پول

..............................................

به روزی،شیر خونخواری گذر کرد

از آن بازار؛امّا لنگ لنگان

روان بود از دو چشمش،رودی از اشک!!!

ز شیر پرسید،اینگونه نریمان:

...........................................

((سلام ای شیر؛ای سلطان جنگل!!

چه باعث شد بریزی اشک؛اینسان؟!!

چرا لنگان شدی؟!!مشکل چه باشد؟))

جواب اینگونه داد آن شیر:((انسان!!

.............................................

درون پای من؛خاری خلیده

همان خار به ظاهر خرد ُ کوچک

درآورده دمار از روزگارم

مرا گریان نموده؛مثل کودک!!!))

......................................

نریمان خنده کرد ُ گفت؛اینطور:

((نباشد راه حلّ مشکلت؛سخت!!

درآرم خار پایت را،سه سوته!!

خیالت تخت؛بنشین روی آن تخت!!))

..........................................

درآورد خار را؛از پای آن شیر

وشیر راحت شد از؛آن درد جانکاه

تشکّر کرد با لبخند؛از آن مرد

روان شد سمت جنگل؛مثل یک شاه!!

..........................................

بیامد روز بعد؛آن شیر،بازار

که از کفّاش؛نماید قدردانی

بدید کفّاش را؛با یک غریبه

که میخوردند با هم؛قند ُ چایی

..........................................

نریمان تا که دید آن شیر را؛گفت:

((علی جان!!این همان شیریست که گفتم!!

نمیکندم اگر آن خار؛دیروز

ز شب تا صبح؛نمیخوابید یکدم!!
................................................

به جای گریه بر لبهای این شیر

نشاندم من؛گل لبخند،آری!!

به من مدیون بُود؛این خواب خوش را!!

نبودم من،چه میکرد او خدایی؟!!))

.................................................

بشد شرمنده آن شیر نگونبخت!!

به خود گفت:((بهتر است،فردا بیایم

که امروز آبرویم،رفت اینجا

بشد امروز،سوژه،خار پایم

................................................

ندیدم هیچ مردی؛مثل اورا!!

نگردد دردهانش خیس؛آلو!!

که گفته زن نباشد،حرف نگهدار؟!!

زده او؛روی دست هرچه بانو!!!

................................................

خلاصه!!رفت آن شیر نگونبخت

درون جنگل ُ،فردا بیامد

ولیکن،باز شد ای قصّه تکرار!!

ولی اینبار بود،محمود نعلبند

............................................

و روز بعد از آن،عبّاس بقّال

و روز دیگرش،محمود و ایمان!!!

خلاصه!!این خبر،در شهر پیچید

کمک کرده به شیر؛آقا نریمان!!!

............................................

خلاصه!!!شیر بیچاره،غضب کرد

چرا؟چون دید یک جو آبرو نیز

برای او نمانده؛بین مردم

به او خندند،عبدالله ُپرویز!!

..........................................

خدا آن روز را،هرگز نیارد

که از این حرف؛گردد زاغ،آگاه!!

که باشد زاغ؛حیوانی خبر چین

بگوید حرف را؛با گرگ ُروباه!!

........................................

پس از آن هم؛زنش آگاه گردد!!

به این علّت؛به سرعت رفت،بازار!!

درون حجره رفت ُ نعره ای زد

بگفت:((شمشیر خود؛ای مرد؛بردار!!!

................................................

درآور از نیام ُ بر سرم زن!!

که از دستت شدم،بیتاب،اکنون!!

اگر شمشیر خود را؛برنداری!!

شود با خون تو؛این حجره گلگون!!))

...............................................

نریمان دید؛دیگر چاره ای نیست

بزد بر تارک آن شیر؛شمشیر!!

دوید آن شیر زخمی؛سمت جنگل

تو گویی دیده صیدی را،به نخجیر

............................................

پس از یک ماه؛که از این قصّه بگذشت

بیامد شیر بیچاره؛دوباره!!!

نریمان گفت،با خود:((وای!!ای داد!!

هم اکنون میشوم من؛تکّه پاره))

.............................................

ولیکن شیر؛جای حمله کردن

ز مرد اینگونه پرسش کرد:((آیا

اثر میبینی از آن ضرب شمشیر؟

نترس ای مرد؛راحت باش،با ما!!!))

...............................................

نگاهی کرد ُ گفت اینگونه:((نه!نه!

تعجّب آور است ُ حیرت آور!!

نمانده جای زخمی؛بر سر تو!!

چسان این را نمایم بنده باور؟!!))

..........................................

در اینجا گفت؛آن شیر نگونبخت:

((درست است؛جای حیرت دارد،امّا

بدان ای مرد؛اینرا؛زخم شمشیر

شود با باند ُ با مرهم؛مداوا!!

......................................

ولی زخم زبان؛شمشیر روح است

که روحت را کُند زخمی؛عزیزم!!

و آن روحی که شد؛با طعنه زخمی

شود پیدا برایش؛سخت؛مرهم!!

........................................

به جرّاحیّ زیبایی؛و با پول

توانی جای هر زخمی؛کنی خوب!!

ولیکن جای زخم روح؛با پول

نگردد خوب؛هرگز؛یار محبوب!!!

..........................................

بنابراین؛زبانت را نگهدار

درون این دهان؛ای مرد عاقل!!

تفکّر کن؛سپس گو حرف؛زیرا

که با حرفی توانی بشکنی دل!!))

..........................................

                  شعر از بهنام منصوری

پی نوشت ١=چهار سوق؛نام قدیمی بازار است

پی نوشت ٢=نیام؛غلاف شمشیر است

پی نوشت ٣=تارک؛فرق سر است

پی نوشت۴=شرمنده اگه شعر طولانی بود و حوصلتون سر رفت.

نوشته شده در ۱۳٩٠/٢/۱٤ساعت ٧:٥٢ ‎ق.ظ توسط بهنام منصوری نظرات ()